Steatytowe kominki
Coraz powszechniej do budowy kominków stosuje się steatyt, specjalny rodzaj skały. Jest on bardzo stary, liczy sobie prawie 3 miliony lat. Wcześniej ze względu na swoją wytrzymałość wykorzystywany był w budownictwie, a także przy wytwarzaniu biżuterii. Obecnie coraz częściej stosuje się go jako materiał izolacyjny, a także jako tworzywo rzeźbiarskie. Dużą popularność zyskał dzięki ogromnemu pomnikowi Jezusa znajdującemu się na wzniesieniu Rio de Janeiro. Jego podstawową cechą jest bardzo wysoka wytrzymałość – między innymi na wodę, kwasy czy środki chemiczne, dlatego producenci kominków zaczęli sięgać po niego coraz częściej. Póki co, jest jednym z wielu rodzajów budulca ścian kominkowych, jednak przypuszczalnie szybko się to zmieni. Inną jego zaletą jest fakt, że choćby nie wiadomo jak się nie starać, steatyt nie stanie się śliski – dzięki temu wykorzystywany jest w kuchniach i łazienkach. W kominkach ważna jest inna jego cecha – akumuluje ciepło. Właściwość tę odkryli skandynawscy Wikingowie, a ludność zamieszkująca tę ziemię przez wieki udoskonalała metody przetwarzania ciepła. Dziś Skandynawowie doszli do takiej perfekcji, że potrafią trzema godzinami palenia zapewnić mieszkaniu dwadzieścia godzin grzania. Sposób ten powoli przeszczepia się również na grunt polski. Ciepło oddawane jest stopniowo, a przy tym tworzywo nigdy się nie przegrzewa, nie należy się więc martwić małymi dziećmi, których nie sposób upilnować. Trudno się więc dziwić, że te urządzenia zdobywają zwolenników na całym świecie.